اعتراف مولف : بگذارید یک چیزی را اعتراف کنم . این یک داستان نیست . چون نه ماجرایی دارد نه حادثه ای نه درگیری و نه ..

… آن زمان ها کتاب داستان های خیلی خوبی می خواندم و انیمیشن های خیلی خوبی هم می دیدم . موضوعات مورد علاقه ام دایناسورها ، ارواح و جادوگران و این چیزها بودند ؛ اما هیچ کدامش به اژدها و شوالیه نمی رسید !
خیلی شوالیه بودن را دوست داشتم . شرط می بندم شما نمی دانید شوالیه چیست ! آخر حالا دیگر تلویزیون از این چیزها نمی گذارد . چون خارجی است و هر چیزی که خارجی باشد بد است .

وای ! تو را خدا نگویید که نمی دانید خارجی چیست ! ببینید آدم بزرگ ها با هم جمع می شده اند و روی زمین خط هایی کشیده اند . بعد خودشان را توی خط کشی خودشان زندانی کرده اند . به زمینی که داخل خط کشی هایشان باشد می گویند داخل یا وطن . به هر چه هم آن طرف باشد می گویند خارج یا آن طرف آب .

حالا بگذریم که ممکن است اصلا آبی هم این وسط نباشد . آدم بزرگ ها اند دیگر …!خلاصه من خیلی دوست داشتم شوالیه باشم . شوالیه یک آدم با لباس های
آهنی است که می رود و اژدها ها را می کشد . آخر اژدها مردم را آتش می زنند . کلی هم داستان درباره ی شوالیه ها نوشتم . اما خب کسی آن ها را خواند گفت : « چرا شوالیه ؟! تو نباید در مورد شوالیه ها داستان بنویسی و نقاشی بکشی . شوالیه ها خارجی اند ! مال غرب هستند .»

گفتم خب پس اسم آدم خوب داستانم را چی بگذارم ؟ گفتند : یک چیزی که مال خودمان باشد . مثلا بگذار پهلوان . گفتم : پهلوان ؟!! پهلوان دیگر چیست ؟ گفتند : پهلوان هم کسی است که خیلی قوی است و زور دارد و موجودات بد را می کشد . مثل رستم که اژدها و دیو می کشت . گفتم…