سازمان پیکار در سال ۵۹ مجموعهای از اشعار وی را تحت نام «سرودهای پیکارگران پای در زنجیر» در ۱۲۶ صفحه انتشار داد که به لحاظ شعری بنیان سستی داشتند و آغشته به شعارهای کمونیستی بودند.
در اولین شعر این مجموعه که در ۱۱ اردیبشهت ۵۸ سروده شد آمده است:
ارتش کبیر پرولتاریا به پیش
به پیش
گرسنگان در پی آزادی به پیش
به پیش
پیکارگران پای در زنجیر به پیش
… بیدادگران ایستاده به گوش
در پشت دیوارهای ترس و توطئه
اندیشناک رژهی خروشان کارگران
دسته به دسته
گردان به گردان
و کارگران میآیند، میآیند، میآیند
پایان نمیگیرد این دریای همزنجیران
…. موشهای سرمایه پنهان
موشهای سرمایه دل تپان
موشهای سرمایه به جستجوی چاره افتان
خیزان، دربدر روان
این بار اما فوارههای سرخ فریاد خواهد شد