عقیده ثعالبی این داستان را ثعالبی در شاهنامه معروف به ابو منصوری چنین بیان میکند: «در کتابی۳۳خوانده شد که دو برادر از شاهزادگان هندوستان پس از مرگ پدر برای بدست آوردن سلطنت به مخاصمت برخاستند چون یک از آنان در میدان کشته شد مادر به رنج عجیبی گرفتار آمد میخواست خود را در آتش افکند ولی مانع شدند مدام میگریست و پسری را که زنده مانده بود بقتل برادر متهم ساخته او را سرزنش میداد پسر که میخواست بیگناهی خود را اثبات و باو بفهماند که منظوری در قتل برادر نداشته و مرگ او فقط نتیجه یک از حوادث شومی است که در میدان جنگ روی میدهد خردمندان را امر داد که بوسیلهای زدوخورد میدان جنگ و نزاع دو لشگر و مرگ یکی از سران طرفین را مجسم سازند..