“القانون فی الطب”
مهم ترین تألیف طبی ابن سینا و دایره المعارفی عظیم در این علم است و یکی از مهم ترین و بزرگ ترین کتاب های طبی اروپا در قرون وسطی بوده است.
کتاب قانون بر کتاب “حاوی” رازی و کتاب “طب مالکی” اهوازی و حتی بر آثار جالینوس تفوق یافت و مدت شش قرن همه کتب پزشکی تحت تأثیر آن بود. قانون در طب یا به اختصار قانون، یکی از کتابهای ابن سینا در زمینهٔ پزشکیست که نزدیک به هفتصد سال در مراکز علمی اروپا تدریس میشد و پس از کتاب مقدس دومین کتابی که در اروپا به چاپ رسید، کتاب قانون ابوعلی سینا بود.
حتی در دوران کنونی نیز به عنوان بخش مهمی از طب کهن در مهمترین مراکز و دانشگاههای جهان تدریس میشود. اصل کتاب به زبان عربی نوشته شدهاست که چند صد سال به عربی تدریس میشد و سر انجام عبدالرحمن شرفکندی (هَه ژار) در دهههای ۱۳۴۰ و ۱۳۶۰ شمسی، آن را به زبان فارسی ترجمه کردهاست. این کتاب مهمترین و مفصلترین کتاب ابن سینا در طب و از اُمّهات کتب طبی در تمدن ایران پس از اسلام و از جمله مهمترین آثار پزشکان دنیای قدیم است.
این کتاب عظیم بیش از یکمیلیون کلمه دارد و شامل پنج بخش (کتاب) است که هریک به چند «فن»، «تعلیم»، «جمله» و «فصل» تقسیم میشود. پنج بخش کتاب عبارت است از: کلیات طب، ادویهٔ مفرده، امراض مخصوص اعضاء، امراض عمومی بدن، و ادویهٔ مرکبه.