درباره کتاب فن شعر (ارسطو)
این رساله که در حدود سال ۳۳۵ پیش از میلاد نوشته شده، نقطهی عطفی در تاریخ تفکر دربارهی هنر محسوب میشود و تا امروز، به عنوان مرجعی بینظیر برای درک ساختار و ماهیت ادبیات دراماتیک و روایی، به ویژه در سنت غربی، شناخته میشود. ارسطو با تکیه بر تحلیل آثار شاعران بزرگ یونانی، به ویژه سوفوکل و نمایشنامهی «ادیپ شهریار» او، به تبیین قواعدی میپردازد که قرنها بر هنر نمایش و داستاننویسی حاکم بود. با اینکه بخش دوم این کتاب (که به طنز و حماسه میپرداخت) از بین رفته است، آنچه باقی مانده، همچنان به عنوان یکی از بنیادینترین متون در حوزههای فلسفه، زیباییشناسی و نقد ادبی مورد مطالعه و ارجاع قرار میگیرد. این کتاب با ترجمههای متعددی به فارسی از جمله ترجمههای عبدالحسین زرینکوب، اسماعیل سعادت و حمید عنایت منتشر شده است.
این کتاب که کهنترین و تأثیرگذارترین رسالهی موجود در زمینه نظریهی ادبیات و نقد هنری به شمار میرود، به بررسی اصول و قواعد شعر، به ویژه تراژدی، میپردازد. ارسطو در این اثر که احتمالاً بر اساس یادداشتهای درسهایش در آکادمی آتن تدوین شده، مفاهیم کلیدی چون «میمسیس» (محاکات)، «کاتارسیس» (تزکیه)، و عناصر ششگانه تراژدی (شامل پیرنگ، شخصیتپردازی، فکر، زبان، موسیقی و نمایش) را تعریف و تحلیل میکند.