اذن دخول؛ زیارتنامههای خوف و پَرسه در نامکان
بارو با همکاری کتابخانهٔ بابل منتشر کرد:
منظومۀ اذل دخول را، جدای از الحاقیۀ آخر کتاب، ده زیارتنامه شکل میدهد؛ نه از آن دست که برای مکانهای مقدس مینویسند، بلکه زیارتنامههایی که از دیدار مکانهای نفرینی ــــ یا دستکم، بنابر آنچه من تجربه کردهام، از دیدار فضاهای نامقدســــ شکل بگیرد.
در شعر فارسی ادراک شاعر همواره انباشته از تصاویر قدسی و ادبی است؛ برای ویران کردنِ این پهنه، چارهای نداشتم جز به خدمت گرفتن امکانات خودِ آن. افسونزدایی از مکان با افسونی دیگر؛ اینبار بدون منبع و بهنحوی واژگونه: دعایی عمودی، از پایین به پایینتر؛ رو در رو.
ناگفته پیداست که از سنّتِ اذن دخولخوانی شیعی و ندبهخوانی یهودی و البته فرم گاتها و لحنِ برخوانی اوستا بهره بردهام پس نشانۀ کامیابی من ــــ اگر کامیاب شده باشمــــ این خواهد بود که خواننده خود رغبت کند که هر «اذن» را یکنفس و حتی به بانگ بلند برخوانی و اجرا کند. انگاری پای دیوار ندبه ایستاده باشی؛ رو به گنبدی مطلّا یا خیره به آستانِ ابرمالهای غولآسا!